Dwa dokumenty po cichu zmieniają to, czego właściciele marek wymagają od drukarni etykiet. Pierwszy to norma techniczna dotycząca kontroli procesu fleksograficznego, która istnieje od lat, a teraz pojawia się w coraz większej liczbie umów z dostawcami. Drugi to europejskie rozporządzenie o odpadach opakowaniowych, które od sierpnia 2026 roku obowiązuje w całej UE (w odniesieniu do opakowań, których częścią są Państwa etykiety), a do zakładów w Ameryce Północnej dociera przez ich międzynarodowych klientów.
Oto co drukarnia powinna wiedzieć o każdym z nich, po obu stronach Atlantyku, bez czytania pełnego tekstu.
ISO 12647-6: norma kontroli procesu fleksograficznego
Czym jest. ISO 12647 to rodzina norm dotyczących kontroli procesu w technice poligraficznej. Część 6, obecnie w wydaniu z 2020 roku (ISO 12647-6:2020), dotyczy druku fleksograficznego: parametrów i tolerancji, które proces flekso powinien spełniać dla wyciągów barwnych w rastrze, proofów i odbitek produkcyjnych.
Co określa. Ogólnie rzecz biorąc, norma definiuje referencyjne warunki druku (klasy podłoży, kolory apli, przyrost wartości tonalnej), sposób pomiaru koloru (z odwołaniem do ISO 13655 w zakresie iluminantu i geometrii) oraz tolerancje odchylenia i zmienności między arkuszem wzorcowym a produkcją. Dokładne wartości tolerancji zależą od warunków druku i są podane w samej normie; nie przytaczamy ich tutaj.
Dlaczego ma znaczenie w 2026 roku. Właściciele marek coraz częściej powołują się w specyfikacjach koloru na ISO 12647-6 zamiast na zasadę „zgodnie z proofem”. Specyfikacja „ΔE00 w tolerancji wg ISO 12647-6” jest mierzalna, audytowalna i niemożliwa do spełnienia na oko. A ponieważ to norma międzynarodowa, oznacza to samo w zakładzie w Ohio i w zakładzie w Lyonie. Właśnie dlatego międzynarodowe marki wpisują ją do umów z dostawcami.
Co oznacza na maszynie. Dwie rzeczy. Po pierwsze, przyrządy do pomiaru poza maszyną i na maszynie muszą być ze sobą zgodne: w audycie nie ma miejsca na dwa zestawy liczb dla jednego koloru. Po drugie, tolerancje „zmienności” obowiązują przez cały nakład, a nie tylko przy akceptacji. To wymaganie ciągłego pomiaru, a dokładnie to zapewniają spektralne systemy pomiaru na maszynie, takie jak DeltaOne: każdy pasek kontrolny, przy każdym obrocie, zapisany.
Gdzie ją kupić. Normę sprzedaje ISO (iso.org, ISO 12647-6:2020) oraz krajowe jednostki normalizacyjne: ANSI w USA, DIN w Niemczech, AFNOR we Francji, BSI w Wielkiej Brytanii. Organizacje branżowe, takie jak FTA, publikują oparte na niej wytyczne; przed przyjęciem wewnętrznych tolerancji warto sprawdzić ich aktualne dokumenty.
Rozporządzenie (UE) 2025/40 w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych
Czym jest. PPWR to rozporządzenie UE (w odróżnieniu od dyrektywy stosowane bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich), które zastępuje dotychczasową dyrektywę opakowaniową. Zostało opublikowane na początku 2025 roku i stosuje się je od 12 sierpnia 2026 roku, a wiele obowiązków wchodzi stopniowo w kolejnych latach.
Czego dotyczy. Ograniczania ilości opakowań, wymagań dotyczących przydatności do recyklingu, docelowych udziałów surowców z recyklingu, oznakowania opakowań na potrzeby sortowania, rozszerzonej odpowiedzialności producenta oraz ograniczeń dla niektórych rodzajów opakowań i substancji. Pełny tekst jest dostępny w EUR-Lex. Kilka kancelarii prawnych opublikowało harmonogramy; kolejne terminy sięgają 2040 roku.
Co oznacza dla drukarni w Europie. Większość obowiązków spoczywa na podmiocie, który wprowadza opakowanie do obrotu, zwykle na Państwa kliencie. Etykieta jest jednak częścią opakowania, na którym się znajduje: jej podłoże, klej i farby należą do elementów, które biorą pod uwagę kryteria przydatności do recyklingu. Pytania trafią do Państwa raczej przez specyfikacje właścicieli marek niż od inspektora.
Dlaczego drukarnia z Ameryki Północnej powinna się tym interesować. Z trzech powodów. Po pierwsze, jeśli eksportuje etykiety lub opakowania do UE, wymagania dotyczą tych opakowań. Po drugie, jeśli zaopatruje międzynarodowego właściciela marki, jego unijny program zgodności przeniesie wymagania do umów z dostawcami na całym świecie, bo utrzymywanie dwóch zestawów specyfikacji kosztuje więcej niż jednego. Po trzecie, stanowe programy ROP w USA rozwijają się w podobnym kierunku, a marki budują jeden system zgodności dla obu rynków.
Co oznacza na maszynie. PPWR dotyczy opakowania, a nie procesu druku. Sprawia jednak, że odpad staje się liczbą raportowaną, a „ograniczanie” staje się obowiązkiem na etapie projektowania i produkcji. Odpad narządowy, odrzucone role i dodruki trafiają do tej liczby. Drukarnia, która na podstawie zapisów pomiarów może pokazać, że liczba zatrzymań maszyny spadła o połowę, a długość rozruchów się skróciła, ma udokumentowaną historię ograniczenia odpadu. Drukarnia, która tego nie potrafi, ma tylko obietnicę.
Co zrobić przed kolejnym audytem klienta
Trzy praktyczne kroki, w tej kolejności.
Po pierwsze, zadać pięciu największym klientom dwa pytania: na jaki standard koloru i jakie tolerancje powołują się ich specyfikacje oraz jakich danych PPWR będą od Państwa potrzebować i do kiedy. Jeśli odpowiedź na pierwsze pytanie brzmi „proof”, należy się spodziewać, że w ciągu roku to się zmieni.
Po drugie, sprawdzić, czy przyrządy do pomiaru poza maszyną i na maszynie są ze sobą zgodne w granicach ich łącznej powtarzalności. Niezgodność między przyrządami to najczęstszy powód, dla którego drukarze przestają ufać danym o kolorze.
Po trzecie, oszacować obecny odpad narządowy na zlecenie za pomocą kalkulatora ROI VEORIA i zachować tę liczbę. To wartość wyjściowa, o którą zostaną Państwo zapytani.
Podejście VEORIA do pomiaru koloru na maszynie opartego na normach opisuje strona Nasze podejście. Na stronę regulacyjną (klasy przydatności do recyklingu, deklaracje zgodności, rejestracje ROP w 27 państwach członkowskich) zbudowaliśmy PPWR Connect, panel zgodności dla drukarni i ich klientów. Ten artykuł jest wprowadzeniem, a nie poradą prawną: decyzje dotyczące zgodności należy podejmować na podstawie tekstu normy, specyfikacji klienta i opinii wykwalifikowanych doradców.
