Sieci handlowe w USA przygotowują kasy do skanowania kodów 2D do końca 2027 roku. Branża nazywa tę zmianę GS1 Sunrise 2027. Przygotowują się do niej między innymi sklepy convenience, a drukarnie etykiet odczują ją tak jak większość zmian w handlu: jako nowe projekty, nowe wymagania i nowe pytania od właścicieli marek.
Co się zmienia i dlaczego jakość druku, w tym kolor, decyduje o tym, czy kod 2D faktycznie da się zeskanować.
Czym jest Sunrise 2027
Cel branżowy, a nie przepis prawa. Pod kierunkiem GS1 US sieci handlowe i marki dążą do tego, aby do końca 2027 roku systemy kasowe w handlu detalicznym odczytywały i przetwarzały numer GTIN produktu z kodu 2D: z kodu GS1 DataMatrix lub z kodu QR w standardzie GS1 Digital Link.
Okres przejściowy, a nie nagła zmiana. Liniowy kod UPC nie zniknie z dnia na dzień. W okresie przejściowym opakowania mają nosić zarówno znany kod kreskowy, jak i kod 2D.
Więcej danych w jednym miejscu. Kod 2D może zawierać GTIN razem z innymi informacjami, takimi jak numer partii, data ważności czy adres strony z informacjami o produkcie. Dlatego marki są nim zainteresowane: jeden kod dla kasy, łańcucha dostaw i telefonu konsumenta.
Co zmienia się na etykiecie
Miejsce na drugi kod. Symbol 2D i jego strefa ciszy muszą zmieścić się w projekcie, który już wcześniej był pełny.
Dane stałe lub zmienne. Kod, który zawiera tylko GTIN i adres internetowy, można drukować z formy drukowej jak każdy inny element. Kod z numerem partii lub datą ważności zmienia się od nakładu do nakładu, a to oznacza druk danych zmiennych na maszynie lub na dalszym etapie produkcji.
Klasa jakości, a nie tylko odczyt. Kody 2D ocenia się według ISO/IEC 15415 w skali od A do F. Właściciele marek i sieci handlowe określają minimalną klasę, a kod, który odczyta jeden telefon, nadal może jej nie spełnić.
Gdzie wchodzi w grę kolor
Dwa z parametrów, od których zależy klasa jakości kodu 2D, ustala się na maszynie.
Kontrast. Kod odczytuje się na podstawie różnicy współczynnika odbicia między ciemnymi modułami a jasnym tłem. Ta różnica zależy od farby, jej gęstości i podłoża. Gdy w trakcie nakładu warstwa farby robi się cieńsza, kontrast spada, a razem z nim może spaść klasa kodu.
Rozmiar modułu. Przyrost punktu zmienia wielkość każdego wydrukowanego modułu w stosunku do projektu. Gdy przyrost jest zbyt duży, moduły zaczynają się zlewać, a kod traci geometrię, na której opiera się czytnik.
Żadna z tych zmian nie wygląda jak wada druku. Obie widać w liczbach: w gęstości apli i przyroście punktu, czyli w tych samych pomiarach, które utrzymują kolory marki tam, gdzie zostały zatwierdzone.
Dwa zadania, dwa narzędzia
Ocena kodu 2D to zadanie dla weryfikatora albo systemu inspekcji, który potrafi oceniać kody. Utrzymanie stabilnej gęstości i przyrostu punktu przez cały nakład to zadanie dla pomiaru koloru. O tym, jak oba narzędzia współpracują na jednej linii, piszemy w artykule inspekcja druku a spektralny pomiar koloru na maszynie.
DeltaOne nie ocenia kodów. Mierzy każdą farbę przy każdym obrocie (ΔE, gęstość optyczną apli i przyrost punktu), aby warunki druku, od których zależy kod 2D, pozostały takie same jak przy zatwierdzeniu zlecenia.
Co zrobić już teraz
Trzy pytania do właścicieli marek. Czy dodają kody 2D, a jeśli tak, to kiedy? Jaka symbolika i jakie dane: stałe czy zmienne? Jakiej minimalnej klasy jakości będą wymagać?
Test drobnych detali. Warto wydrukować formę testową z kodami 2D w rozmiarach planowanych przez klientów i ocenić ich jakość. Szybko pokaże to, czy przyrost punktu i gęstość optyczna na Państwa maszynach zostawiają wystarczający margines.
Plan weryfikacji. Zanim wpłynie pierwsze zlecenie z kodem 2D, trzeba zdecydować, gdzie kody będą oceniane: poza maszyną na próbkach czy na maszynie na każdej etykiecie.
Aby zobaczyć, jak gęstość i przyrost punktu są śledzone na żywo na pracującej maszynie, prosimy umówić demo.


